ฉันชอบช่วยเหลือสังคม และสาธารณะ
ฉันชอบรักษา กติกา มารยาท
ฉันไม่ชอบการดูถูกเหยียดหยาม
ฉันไม่ชอบการกดขี่ข่มเหง
ฉันไม่ชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่า และ
ฉันรังเกียจความอยุติธรรมทั้งปวง
เพราะว่า..."ฉันเป็นคนไทย ฉันรักพระเจ้าอยู่หัว และพระราชินี"
*****************************************

บทกลอนสุภาพ..ของฉันเอง....

...ดอกโมก...
เลียบลำคลองสองฝั่งฟังเพลงขลุ่ย เคยลงลุยลำประโดงโพงปลากุ้ง
ดอกโมกขาวราวแป้งหินร่ำกลิ่นฟุ้ง ตลอดคุ้งคลองเห็นเป็นทิวยาว
ที่โรยราร่วงหล่นบนผิวน้ำ กลีบไม่ช้ำสวยดีสีสดขาว
เสียดายดวงดอกเด่นดั่งเช่นดาว มาร่วงกราวเกลื่อนกล่นปนน้ำคลอง
หอมเอ๋ยหอมกลิ่นเร้าเจ้าดอกโมก ชวนวิโยคโศรกศัลย์ถึงวันหมอง
อนาถนักรักเอ๋ยเคยลิ้มลอง จะกลับนองน้ำตาด้วยอาดูร
โมกอวลกลิ่นถวิลว่าผกาแก้ว ประจักษ์แล้วเมื่อกลิ่นแก้วสิ้นสูญ
โมกหอมเร้าเศร้าฤดีทวีคูณ มันพอกพูลเพิ่มพิษฝังจิตใจ
ดอกโมกโรยร่วงหล่นบนผิวน้ำ ไม่ชอกช้ำกลีบดอกเหมือนออกใหม่
แต่แก้วสาววาววับจับฤทัย หากเมื่อใดโลมดินสิ้นคนชม
น้ำเอ๋ยน้ำลำคลองเจิ่งนองฝั่ง น้ำตาหลั่งรินรดหยดผสม
หอมดอกโมกโชยมาซึ้งอารมณ์ โศรกระทมทรวงเสียวอยู่เดียวดาย...
(ศรีเดชา ท่าแซะ ชุมพร…)
****************************************

…ลานสังคม…
ยิ้มรับโชคชตาอย่างหน้าด้าน ไม่มีการบำบวงสรวงสวรรค์
ไม่ขอก้มศรีษะอภิวันท์ ขอพรอันยากไร้จะได้รับ
ชีวิตเป็นของเราเพียงเท่านี้ อยู่เท่าที่วิญญาณนั้นแตกดับ
เศร้าทำไมกับรอยความย่อยยับ ชีวิตนับถอยหลังต่อสังคม
อาภรณ์เท่าที่มีพันชีวิต เพียงปกปิดความอายกายนุ่งห่ม
ถอดอาภรณ์จากร่างต่างนุ่งลม ความนิยมแบ่งแยกไม่แปลกคน
เรายากไร้เดนคนปะปนโลก อยู่เพื่อโศรกคอยหยามความสับสน
ทำดีก็เสมอตัวชั่วเหลือทน ก้มหน้าลนลานไปอย่างไม่กลัว
“ลานสังคม” ผู้ดีมีหน้ากาก สวมปิดซากคาวใจไร้ความชั่ว
สรวมหน้ากากหากันแบ่งชั้นตัว เดินชูหัวเทียมฟ้าข้า....ผู้ดี
ท่านกับเราต่างปิดชีวิตแล้ว ต่างสู่แนวครรลองของวิถี
เราขี้ข้าท่านสูงศักดิ์หลักฐานมี สูงต่ำนี้ไล่ทันที่วันตาย....
(ศรีเดชา ท่าแซะ ชุมพร)
****************************************

…นิยายจากเชิงดอย…
ซึ่งม่านหมอก เหน็บหนาว ในราวป่า
ปกคลุมฟ้า หน้าแล้ง แห่งหุบเขา
เป็นภาพอัน ตระการ แฝงม่านเทา
และเริ่มเล่า นิยาย ในสายลม
“ไพร” หนุ่มจาก ดอยดง ผู้องอาจ
ด้วยอำนาจ ปณิธาน อันบานบ่ม
แสวงหา ความหวัง ในสังคม
โดยอุดม - การณ์กล้า และท้าทาย
นานแล้ว นับเป็นปี ที่ต่อสู้
เดือนฤดู เร่งเรื่อย อย่างเหนื่อยหน่าย
ไพร...หนุ่มผู้ ทะนงนัก ในศักดิ์ชาย
ได้เงียบหาย ใต้ฟ้า นาครธรรม
เขาอาจยึด อุดมการณ์ อย่างหาญห้าว
ไม่กล้าก้าว กลับไป ให้ใครย่ำ
หรือหลงรส โลกีย์ ฉาบสีดำ
จนลืมคำ สัญญา เมื่อลาเรือน
ดอกประดู่ ชายป่า ระย้าช่อ
เรืองละออ โรยริน ทั่วถิ่นเถื่อน
พร้อมกับข่าว ของไพร ที่ใกล้เลือน
กลับมาเยือน บ้านตน เยี่ยงคนแพ้
โดยข้อหา ทำงาน ก่อการร้าย
ไพรต้องตาย อย่างอนาถ ด้วยบาดแผล
วันนั้น น้ำแห้งขอด ตลอดแคว
ซึ่งทั้งแม่ แลพ่อ คลอน้ำตา.....
(ศ.คงดวง ละงู สตูล)
****************************************

Luktoong New a Song